U.S. Department of Justice
Tracy Russo, departmentwide new media coordinator and former online strategist for the Democratic Party
Tracy Russo
Het ministerie van Justitie is traditioneel een conservatief departement. Tot vorige week hadden ze een “website uit 1999”. Daar is inmiddels enige verandering in gekomen. Ze heeft onder andere als taak te communiceren met bloggers.
Het departement is niet partijdig en/of werkt met political frames, in ieder geval veel minder dan het Witte Huis. Dat maakt het moeilijk opereren en moeten ze vaak pas op de plaats maken of op spitsroeden lopen.
Tracy heeft hiervoor gewerkt aan de campagne van John Edwards. Het werken in een campagne is niet te vergelijken met het werken voor dit departement. Een paar illustraties:
- tijdens campagnetijd mag je met iedereen werken die je nodig hebt en alles inzetten. Op het departement werken ze echter met eenvoudige tools en speelt privacy een uitermate belangrijke rol. Dat is ook de reden waarom ze geen embedded YouTube-filmpjes op hun site mogen zetten. Het verkeer dat via hun site naar YouTube gaat kan door laatstgenoemde gebruikt worden omdat YouTube allerlei gegevens van hun bezoekers kan verzamelen
[noot achteraf: onze gastspreker van zondagavond Sanderijn Cels heeft over privacy en embedden van YouTube-filmpjes door het Witte Huis een casusbeschrijving gemaakt. Heel verhelderend.] - in een campagne werk je met zwart-wit-boodschappen: good versus bad. Winnen is het enige dat telt. Dat maakt campagnewerk betrekkelijk eenvoudiger
- Justitie moet alle commentaren, bijdragen en informatie verzamelen en opslaan die Justitie of het Witte Huis in sociale media verspreiden, alsmede de reacties daarop. Er is een (on)gezond wantrouwen tegenover de overheid, ook als het gaat om gegevensbeheer (big brother) dus moet dat zorgvuldig gebeuren.
Dat laatste punt haalt ze ook aan bij het weblog op de corporate site. Daar kunnen mensen niet op reageren. Want wat moet Justitie met dat commentaar doen? In ieder geval registreren maar dan verzamel je weer persoonlijke informatie en dat is ingewikkeld (‘de overheid houdt me in de gaten’).
Tracy noemt 2 voorbeelden waarbij sociale media goed wordt ingezet door overheidsinstanties. Het eerder genoemde airportblog van TSA (zie: verslag dinsdag bij Maxime en Mark). TSA is erg open, ook over de hoeveelheid deleted items.
NASA: astronauten die twitteren vanuit de ruimte, over van alles en nog wat. ‘Astronaut-Bob’ is heel populair bij kinderen.
Online monitoring gebeurt mondjesmaat. Twitter ziet ze als een soort poll of kan ze gebruiken als een soort waarschuwingssignaal. Er wordt in de sociale media veel onzin vertelt. Vanuit Justitie wordt daar niet op gereageerd, want dan moet je dat weer documenteren en bewaren. Dan liever een factsheet op de eigen site of verwijzen naar facts & figures.
Woordvoerders raken langzaam betrokken bij online media maar moeten vooral ook goed gevoed worden door het monitoringsteam zodat ze tijdig weten dat ze iets kunnen verwachten. Veel van online weten ze echter nog niet, dus woordvoerders moeten daarin nog wel worden getraind.
Haar baas volgt wel politieke journalisten online. Als hij iets tegenkomt dat hem opvalt of waarvan hij vindt dat hij erop moet reageren, dan belt hij ze gewoon op. Daar moeten de journalisten wel aan wennen.
Internet en sociale media zorgen zeker voor een cultuurverandering maar zetten volgens Tracy niet alles op z’n kop. Sociale media zorgen voor verbeteringen en samenwerking. Maar er spelen ook andere zaken. Zo is de mening van het volk zeker belangrijk maar zeker niet doorslaggevend. Tenslotte bezit Justitie alle (vertrouwelijke) informatie om beslissingen te nemen of te toetsen of iets juridisch correct is of niet.
